WIRUSOWE ZAPALENIE WĄTROBY TYPU B

 

Do zakażenia dochodzi najczęściej:

  • w kontakcie skaleczonej skóry lub błon śluzowych z zarażoną wirusem krwią lub innymi wydzielinami;
  • poprzez kontakty seksualne bez zabezpieczenia,
  • przez transfuzje zakażonej krwi lub preparatów krwiopochodnych,
  • przy używaniu zanieczyszczonych igieł oraz strzykawek;
  • w przypadku innych czynności przebiegających z przerwaniem ciągłości skóry, w tym: akupunktura, piercing, wykonywanie tatuażu.

Większość ostrych przypadków WZW B jest bezobjawowa lub przebiega w sposób łagodny, przez co pozostaje nierozpoznana. Objawowa postać choroby charakteryzuje się utratą apetytu, nudnościami, wymiotami, bólami stawów oraz wysypką, może się także rozwinąć żółtaczka. Przewlekła postać WZW B rozwija się u poniżej 5% dorosłych osób zakażonych, co w konsekwencji w niektórych przypadkach prowadzi do marskości i/lub raka wątroby w późniejszych latach.

Występowanie – wirus ten występuje na całym świecie, ale ryzyko zachorowania jest zróżnicowane. Najniższe ryzyko występuje w krajach rozwiniętych Ameryki Północnej, Północnej i Zachodniej Europie, Australii i Nowej Zelandii.

Wskazówki dla podróżujących

Czynnikami decydującymi o poziomie ryzyka zakażenia tym wirusem podczas podróży są:

  • powszechne występowanie choroby w danej populacji,
  • kontakt z krwią i płynami ustrojowymi osoby zarażonej w czasie pobytu
  • czas trwania podróży.

Najbardziej ryzykowne z punktu widzenia zakażenia są interwencje zdrowotne (medyczne, dentystyczne, zabiegi tatuażu i akupunktury), które pociągają za sobą ryzyko bezpośredniego kontaktu z ludzką krwią lub płynami ustrojowymi, a także kontakty seksualne.

Profilaktyka

Najskuteczniejszym sposobem zapobiegania WZW B jest szczepienie*. Ponadto podczas zagranicznego pobytu należy unikać czynników potęgujących ryzyko zakażenia.

 

*Szczepienie wymaga konsultacji z lekarzem